Genel olarak Yargıtay’ın bu argümanını ele alırken her şeyden önce avans kavramının ne anlam ifade ettiğine odaklanmak gerekir. Avans kavramı, birtakım yasal düzenlemelerde bahsi geçen ancak tanımı yapılmayan bir kavramdır. Bu itibarla, bu kavramın en başta lafzen yorumlanması icap etmektedir. Adalet Bakanlığı Hukuk Sözlüğünde avans, “Alacağına sayılmak üzere önceden yapılan ödeme” olarak tanımlanmaktadır. Bu tanımda açıkça para borcu karşılığında yapıldığını ifade eden bir ibare yer almasa da, ‘ödeme’ ifadesi para borcunu akıllara getirmektedir. Zira, yapılan ödemenin bir menkul veya gayrimenkul mal ile yapılmasından bahsedilecek ise, bu durumda ‘ödeme’ ifadesini değil ‘devir’ ifadesini tercih etmek daha doğru olacaktır. Nitekim, ‘avans’ kelimesine, TBK md. 000/XX, 000/XX, 000/X, 000/XX, 000/X, 000/XX, 627/II ve 643 hükümlerinde yer verilmiş ve bu hükümlerin tamamında avans kavramı para borcu karşılığında kullanılmıştır. 71 Eren, s. 1182. Bu itibarla, avans, ileride doğacak bir ödeme borcu veya alacak talebine mahsup edilmek üzere önceden ödenen veya alınan paradır72. Avans kural olarak avans alan kimsenin ileride doğacak alacağından düşüleceğinden bir ödünç verme niteliği taşımaz. Avans günümüzde en çok hizmet, istisna ve vekâlet sözleşmelerinde kendini gösterir73. Yargıtay’a göre de, avans, kullanma içeriği itibariyle ileride gerçekleşecek hakka mahsuben önceden geçici olarak yapılan ödeme anlamını taşır74. Ayrıca belirtmek gerekir ki, avansın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde verilebileceğinin varsayımı halinde bile, avansın şarta bağlı olarak verilemeyeceği hususu karşımıza çıkmaktadır. Avans, bir para borcuna karşılık verilir yahut alınır, herhangi bir şarta bağlanamaz. Dolayısıyla müteahhit ile arsa sahibi arasındaki sözleşmede avans olarak verilen arsa payları, müteahhidin inşaatı tamamlaması şartına bağlanamaz. Şayet taşınmazın devrinin şarta bağlanması veya söz konusu taşınmaz üzerinde bir hakimiyet kurulması isteniyorsa, bunun için kanunumuzda arsa sahibinin elinde kanuni ipotek hakkı bulunmaktadır. TMK 893 bu hükmü düzenlemektedir: